o-recunchinho

NENA PIJA ESTÚPIDA

2006-03-28T05:11:00.000-08:00

Onte sentinme verdadeiramente estúpida, o que se coñece como "nena pija estúpida estou a romper unha unlla merda jopelines". Si! todo iso xunto e dito de moi rapidamente para que soe aínda máis grave.

O caso é que caeu o espello retrovisor do meu coche, o de dentro. Chovía, chovía a mares cando aconteceu iso, e os exteriores non me garantirían unha conducción óptima ata Pontevedra. Así que baixei do coche. Estaba en Milladoiro, ás afóras de Compostela, onde hai moitas fábricas de cousas varias... Varias como unha tenda de textil, reparadores de non sei que e... unha fábrica de azulexos... Aló me dirixín, cara de santiña, de non romper unllas nin ren... sorriso de boa persoa.. e palabras saídas da estupidez da situación.

Cara de boa rapaza dixo que lle caera e que se alguén a podía axudar... así, cara de boa rapaza seguiu primerio a un rapaz e despois a outro que lle pegou "á perfección" o espelliño, para que cara de boa rapaza puidese facer ben as cousas... Depois viu como aquel rapaz fixaba o devandito espello ao cristal cunha cinta. Cara de boa rapaza ben parviña que é , ou sexa , eu..

Estaba a ver como aquel empregado da fábrica facía algo tan simple como pegar o espello mentres que a miña inutilidade momentánea impedíame ata suxeitalo contra o cristal...

Eu, é dicir, cara de boa persoa, contemplei todo coma se dun filme onde "nena pija estúpida estou a romper unha unlla merda jopelines", e marchei...

Non sei se a experincia me serviría para máis que darme de conta do tontiña que podo ser.. pero dende logo volvín a redactar neste pequeno espazo...

Esperoa que esta volta sexa definitiva, senón, sempre terei o método analóxico, pegar e cortar fotiños... (pegar.... quen o diría!!!!)

Y SIGO VINIENDO

2006-01-31T11:33:00.000-08:00

Efectivamente... no sé por que razón tan extraña sigo acudiendo a la biblioteca, a la bautizada hace unos meses.. meses???? hará unos años más bien!! pues eso, la bautizada hace unos años como conchi... en fin .. que siempre me lío de más cuando en realidad nunca quiero hablar del tema por el que empiezo...

decia que sigo viniendo.. aún cuando odio a todas esas mujeres que desfilan con sus tacones por toda la biblioteca no solo despertando el hambre sexual de los hombres por el movimiento de sus caderas que se contonean, eso si, con mucha gracia, si no que despiertan a los sordos del mundo, porqeu no entiendo como alguien puede sostener su cuerpo sobre 15 centimetros de tacón, y creedme , que si es rojo, tiene que ser todavía más difícil..

después del cabreo por el ruidito del calzado, llega la conversación de turno, esa en la que las risas invaden las mesas como si de una cafetería se tratase.. , pero yo sigo viniendo...

luego aparece una chica en pantalón corto, con medias eso sí, y zapatitos de bailarina ( que no sé por que motivo, pero hacen ruido igualmente) entonces, ya no sé si desvío la vista por admiración o por envida o incluso por asco.. en fin, más bien me quedo con lo de admiración, porque hay que tener unos HUEVOS muy grandes para salir así a la calle con menos un grado que había esta mañana y que previsiblemente hará por la noche , siguiendo una lógica aplastante determinada por la ola de frío.. que osada soy yo que me atrevo a llevar una camiseta de manga larga, un jersey de cuello subido y una sudadera y además, el mismo abrigo que me ha acompañado toda la semana, el que me cubre del frío como yo deseo.. que osada soy!!!

y yo no digo que no me guste ir bien habitualmente, por algo una de mis compañeras de piso dice siempre que llevo los calcetines a conjunto con la ropa del día, pero es qeu una cosa es combinarse y otra muy distinta es tener los pies a 15 centímetros del suelo mientras estudias.. o preocuparte de no agacharte porque se vería todo el escote o un sinfín de colocaciones que perdónenme , pero tienen que ser duras...

pero yo sigo viniendo, por masoquismo o porque me divierte en el fondo contemplar como el maquillaje se va distorsionando con el paso de las horas entre el frio calor frio de la biblioteca.. porque en la calle hace frío, pero en la biblioteca hay una combianción de temperaturas abrumadora.. es decir, calor hace, pero corrientes frías también.. y aún así sigo viniendo..

entiendo que el ser humano es sociable, e incluso entiendo o quiero entender esa clasificación que pereira nos ha dejado acerca de los personajes de una historia que pueden ser estables o inestables , y extrovertidos o introvertidos.. o sanguíneos , flématicos, coléricos y melancólicos (dios, eso me lo he aprendido en la biblioteca!!!) pero a pesar de esta caracterización de sociabilidad del ser humano, me parece MUY FUERTE que se trate un lugar de estudio tal cual cafetería.. y es que yo entiendo que un mes de reclusión trunca las espectactivas de noviazgo de cualquiera, pero de ahí a que tengamos que acudir en short y con medio metro más de altura...

y lo peor.. lo peor es la crítica posterior.. porque yo misma lo critico y yo misma creo que alguien me criticará a mí.. cualquier cosa... esto más que una biblioteca es un club social de té

de ahí que el otro día que no había sitio, me fuese a una cafetería y estudiase con las mismas ganas y energías que si estuviese en la biblio.. pero claro, os preguntareis por qué coño vengo si puedo quedarme en mi casa.. cierto es que mi mesa está copada por papeles y con el ritmo actual relaciono habitación con dormir y casa con comer... por eso , y a pesar de haber escrito todo esto en castellano en mi blog galega... SIGO VINIENDO...

PRODUCINDO...

2006-01-30T07:38:00.000-08:00

hoxe é un bo día para dicir que vou producir... producir unha información que vos farei chegar tendo en conta os meus propios valores noticia sen importar o que me digan personaxes da altura de sigal, tuchman, gans , villafañe, bustamante e prado ou o mesmisimo shudson... Tenme sen coidado...

eu produzo o que me dea a gana que para iso o fago para min...

hoxe tiña moitas cousas que dicir que posblemente deixarei para un momento no que estea máis inspirada, posto que despois de producir ou mellor dito, de reproducir verbas no exame de hai unhas horas, xa non queda moita lucidez na miña testa!!!!

por iso hoxe so vos vou lembrar que a semana pasado culminou como non podia ser doutro xeito, coa luna do asento traseiro roto por un bándalo compostelano! (ou de donde sexa) que me deixaron un garaxe para estacionar o meu coche durante estes días mentres non marcho para casa e que aínda por riba todo ten que acontecer antes da merda de produción!!! (síntoo, é unha merda aprender de corrido esas cousas que NON serven para nada na vida real) e cando digo para nada, dígoo porque todo se resume en que o teórico da profesión (eses criterios que temos que chapar) rematan por ser rutinas que asumimos os xornalistas na práctica diaria e que ninguén non ensina, polo tanto, señor túñez, con que motivo temos que aprendelos se xa os imos asimilar na nosa incorporación laboral?

total, que o coche feito unha merda e o exame non sei....

que semana!!! en fin, se suspendo terá unha razón de ser, que é pedir unha beca séneca e a tomar por saco! se aprobo, pido unha leonardo e marcho a un país onde non me entendan, pero por motivos idiomáticos , non de concepto!!!

ningunha bágoa máis

2006-01-25T15:23:00.000-08:00

xa non sei se estar rematadamente enoxada ou rematadamente triste.. a verdade é que estou rematadamente farta, iso é o que único que sei de certo.. E é que hoxe estiven con sabela, nun enterro, o dunha persoa, que como outras, formou parte da miña vida. Chorei, pero non sei cal foi o motivo que o desencadeou..., pode que fose ao pensar que ao meu carón non hai máis que amigos orfos de pai ou nai... agora sei por que se nos chama a xeración perdida!!! pero coño!!! deus non sabe que hai que ir por orde??? que consolo hai para unha nai que está na vellez e enterrou ao seu home e aos seus dous fillos?... foder!!!! por orde, coño!!!! estou farta....
e que alguén me diga se hai dereito a que unha amgia che diga que xa non ten nada polo que chorar, porque suponse que peor non vai ir, iso dóeme porque ten razón...
merda!!! estou farta, farta de chorar e de que ao meu redor caiamos deste xeito, non é xusto!!!!

a vida é a morte son irmáns, mais eu non me criei deste xeito, ..., e as leis naturais non só deberían actuar coas catástrofes tropicais, senón que deberían estar aí para estes casos...

estou enoxada, e non teño con quen , e iso, enóxame aínda máis...

ningunha bágoa máis, por favor, ningunha antes de tempo!!!!

voltando á realidade...

2006-01-17T10:41:00.000-08:00

qeuro facer unha pequena aclaración e non un comentario ao anterior post it... pode que topase un espello mellor e pode tamén que vos teña que dar as grazas aos que comentastes "sen noticias" porque dalgún xeito estivestes aí no meu apagón informativo..

graciñas

sen noticias...

2005-12-28T16:13:00.000-08:00

ás veces é mellor así.... levades tempo sen noticias de min, e aínda que sei que a algunha xente lle pode parecer raro, ás veces son así, e é que ás veces é mellor deste xeito...

neste momento creo que estou pasando por unha "mala etapa" por sorte, esto non o va a ler ninguén, así que dá o mesmoo diga que que non. penso que non o vai ler ninguén por esa mesma circunstancia de que hai tempo que non falo.

o da "mala etapa" paréceme a min mesma incrible, xa que estou contenta, estou nun momento bo no meu traballo, e pasándoo moi ben coas amigas, mais todo paréceme un espexismo... toparei o meu lugar?

ás veces nada é o que semella ser, e penso que eu mesma me asusto cando penso que son un espellismo e nada é verdadeiro...

tentarei , como propósito desde ano, buscar ese lugar que non atopo..., ese espello que non reflicta senón que me deixe pasar...

e se non é posible, seguirei sen noticias...

NO ESTOY DURMIENDO, AUNQUE HUBIESE PODIDO

2005-12-14T11:32:00.000-08:00

Ese día en Londres quizais non estaba agotada de mais hoxe, e principalmente, hoxe en día, podería estar durmindo aí mesmo, e aquel día supoño que tamén!!!

Este día en Londres quizás no estaba desmasiado agotada, pero hoy y sobre todo hoy en día, podríai estar durmiendo ahí mismo... y aquel día en Londres también!!!!

UN DÍA CALQUERA

2005-12-14T02:11:00.000-08:00

Caquera... esto recórdame a unha canción..., en realidade supoño que o feito de pór esta encabezado é parte do "remember" do subconsciente, ese gran descoñecido...

Desoñecido como hoxe, que me levantei, moi ao meu pesar, para vir a clase á primeira hora da mañá. Hoxe, é un calquera, un deses que non sabes moi ben o que vai pasar, un deses que non desexas vivir porque temes que algo malo vai acontecer; e aínda peor, un deses que te deprimen. Quizais, se todo isto é verdade, non é un día calquera e só, no fondo, o que pretendo é que o sexa --e non son quen--.

Non son quen, e verdadeiramente non son quen de falar nada coherente, nin de escribir algo que satisfaga a miña propia lectura, mais penso que se me quero dar a coñecer con estas verbas, hoxe si que estou a ser sincera, sincera porque non teño nada que dicir...

Dicir podería dicir moitas cousas, coma sempre, maís hoxe quero deixarvos falar a vós...

Martes de novembro

2005-11-21T07:53:00.000-08:00

Hoxe é un martes de novembro. Hai un ano o era tamén e eu estaría sentada a carón, ou mellor dito, fronte a Alcides, escoitando os seus consellos de vida ou calquera das súas historias sobre a súa viaxe por Sudamérica. Ó seu carón e fronte a el; escoitando un pouco de jazz no 'Quartier Latin' moi preto da 'fontaine de Saint-Michel' ou como agora, en Alfredo Brañas.

Cando voltaba para casa con el, sempre perdida,porque París de noche sempre conseguía perderme; sentía o legado de cidade bohemia que foi. Respirando o que as súas rúas de 'Saint-Germain aínda deixaban'.

Voltando para casa como nunha ocasión con Sara cando de súpeto vimos que o jazz acompañaaba a dous namorados que se apertaban o un ó outro xunto á verxas da iglesia de 'Près'. Alí estaba Tomasso co seu saxo, un artista da rúa que tiña aínda a chapa que eu perdera xogando aos dados con el. Mais esa noite, unha man americana prestoume algunhas cousas para que , co mesmo xogo, recuperase un colar que me comprara miña nai. Esa noite Sara e máis eu voltamos para casa a pé, camiñando na noite, ata chegar á rue de Sèvres. Pasamos coma sempre polo boulevard Raspail e atravesamos a rue de Rennes xirando a testa cara a esqeurda para observar a torre de Montparnasse, mole de amianto. Iamos suxeitas do brazo e falabamos a besbellos para non estroperar aquel momento.

Aquela noite noite era sábado, mais poñamos que falo dun martes de jazz.

Os que non durmen e eu

2005-11-15T00:05:00.000-08:00

A miña vida ten dúas vertentes, a inútil e a eficaz. A corrente inútil empezou a desenvoleverse coa maioría de idade deixoume o legado da infeficiencia total e absoluta. Tivo algún repunte nalgún momento da carreira cando "circunstancias estremas" vinme na necesidade de "espabilar" . No entanto, se de algo me serviron os tres anos que xa levo no "mundo" da comunicación, foi, máis que para aprender algo , para coñecer a ingnorancia da que si podo presumir. O momento eficaz da miña vida tivo o seu clímax no último ano de instituto, algúns xa saben o porqué..., e esgotouse, xúrovos que non queda nin ren!

A estas conclusións tan radicais, só se pode chegar nunha desas clases ás nove da mañá cando o profesor che conta que na Voz de Galicia hoxe, houbo tantas noticias de local que tiveron tantas erros e ademais que a serie de televisión de onte pola noite foi un aburrimento polo que estivo consultando os ratios de audiencia en OJD ; pero como non lle convenceron optou por xogar un pouco. De feito, os medios tecnolóxicos son escasos, polo que fixo un estudo sobre o mercado e a relación del coas novas formas de comunicarse. Aínda hai tempo para sorpresas, cando ás 10 e 25 minutos afirma que no parágrafo 4 de tal e tal libro dise que no futuro... en fin!!!

Eu, onte, quedei durmida no sofá, non é habitula en min, pero onte ocorreu . Despois fun facer uns recadiños e logo o traballo de produción. Cando rematei a metade falei un pouco con liliño e logo o traballo e logo cear e logo a cama. Onte, "insisto", nin unhas liñas dun libro calquera puiden ler. Digo calquera, porque aínda teño moito por diante para poder ir á clase ás nove da mañá e non darme de conta de que ter a necesidade vital de durmir acaba comigo e a miña integración na sociedade.

E se pode permitirse este atrevimento pola miña parte, non serán os profesores certas especies en extinción ou canto menos , extraterrestres? Perdón de novo pola miña ousadía, mais , cando durmen?

Síntoo, mais son unha meiga

2005-11-07T02:33:00.000-08:00

Xa non o podo ocultar máis, son unha meiga. E se non é así, que veña Deus e me explique que é o que me pasa, porque eu non o consego entender. Das casualidades da vida todo o mundo fala e a min encántame crer nelas porque lle dan esa maxia que lle falta con tanta contaminación. A contaminación pode ser de moitos itpos, a que máis me afecta é a de ENCE-ELNOSA, mais eu ía falar de que son unha meiga.
Sego na teima da miña nesta cualidade non adivinatoria senón desencadeante de acontecementos. E se non , que veña algúen e mo explique. Ese alguén ben podería ser Jorge Buccay, recentemente motivo dos meus poderes. E se non, que calquera persoa se achegue e me conte por que ó día seguinte en que remato de ler un dos seus libros escoito no programa "Hablar por hablar" a un oínte que o nomea.
Mais isto que é anecdótico pasa a preocuparme cando me dou de conta de que cando pesno ou falo dunha persoa, aparece de novo na miña vida. Ou como cando cheguei a Paris e a habitación do hotel no que pasei os primeiros días tiña ao mesmo número na que despois vivín todo o nano. Ou cando me topei nas rúas de Londres coa única persoa que me topara nas de París.
Serían casualidades da vida, pero pásame moi a miúdo.
No entanto, decidín que a preocupación na humanidade crea ademais de caídas capilares un stress innecesario por moitos motivos. Asi pois, asumo a miña condición e podo dicir ademais que non teño pena ningunha de selo.

A subasta

2005-10-31T08:34:00.000-08:00

O corpo voltara estremecer. É incrible que baixo esta aparenza de seguridade que me din ás veces, sexa en realidade un fervello por dentro.
Estabamos sentados coma reses de gando. Ou peor, coma escravos dispostos a mostrar a nosa valía por entrar en calquera, calquera medio. A nosa valía parece ser que se mide pola nota media acadada durante os anos na facultade, ¡que mágoa! Resulta que somos uns con oitentas e noves, dous coma pouco... ese o noso valor. O peor de todo é que hai xente que parece non ter acadas as décimas suficientes para seren dos elixidos, e no canto de facilitar prácticas para ofrecer aprendizaxe a todos e todas, fanse probas nas que os escollidos, nunha gran porcentaxe son xente con experiencia.
Eu non podo queixarme, que xa son parte de Europa Press, mais calarse cando se ven este tipo de inxustizas porque non me influen sería converterme nunha cómplice máis. Que nos contraten para traballar e non para aprender paréceme ben, ¡pero que non nos mintan!

Hermes...

2005-10-27T11:24:00.000-07:00

Durante a viaxe que fixen en setembro topei unha personaxe que se facía chamar Hermes. Eu xa coñezo a unha persoa con ese nome, así que non me chamou a atención. No entanto, o que me bateu de certo foi esa idea de deterse ou moverse ante os sinais da vida. Penso que verdadeiramente hai que deixar un pouco de improvisación para combater a monotonía, mais subirse a un autobús porque se deteu diante de ti paréceme un exceso.
Onte fomos ver Diarios de Motocicleta á facultade de Xeografía e Historia. Logo de saíres, dirixímonos ó Airas Nunes tomar unhas "tortitas con chocolate e nata". Cando marchabamos, topamos na rúa coa representación teatral de Compostela e terminamos a noite na Casa das Crechas tomando unha cervexa, festexando que algún día faremos as prácticas da carreira. Hermes diría que foi o destino o que nos levou ata alí , consecuencia de sinais que apareceron ante nós. Eu opto pola idea de deixar que a casualidade faga que na vida tomemos decisións non programadas que propician cunha noite calquera sexa motivo para escribir.

O dia en que todo comezou

2005-10-26T11:55:00.000-07:00

A cor verde é de supoñer que forma parte da esperanza en que isto o che a ler alguén. Se isto acontece terá un pouco máis de sentido ó ter pasado o tempo a faceres o que me restistín a comezar canda o resto da xente. Cando comezou a miña teima con publicar o que penso, non o sei. Supoño que a necesidade de dicir o que penso e de non falar tanto foi o desencadeante.

Hoxe empeza a miña andaina, hoxe é o dia en que todo comezou.