Martes de novembro

Hoxe é un martes de novembro. Hai un ano o era tamén e eu estaría sentada a carón, ou mellor dito, fronte a Alcides, escoitando os seus consellos de vida ou calquera das súas historias sobre a súa viaxe por Sudamérica. Ó seu carón e fronte a el; escoitando un pouco de jazz no 'Quartier Latin' moi preto da 'fontaine de Saint-Michel' ou como agora, en Alfredo Brañas.

Cando voltaba para casa con el, sempre perdida,porque París de noche sempre conseguía perderme; sentía o legado de cidade bohemia que foi. Respirando o que as súas rúas de 'Saint-Germain aínda deixaban'.

Voltando para casa como nunha ocasión con Sara cando de súpeto vimos que o jazz acompañaaba a dous namorados que se apertaban o un ó outro xunto á verxas da iglesia de 'Près'. Alí estaba Tomasso co seu saxo, un artista da rúa que tiña aínda a chapa que eu perdera xogando aos dados con el. Mais esa noite, unha man americana prestoume algunhas cousas para que , co mesmo xogo, recuperase un colar que me comprara miña nai. Esa noite Sara e máis eu voltamos para casa a pé, camiñando na noite, ata chegar á rue de Sèvres. Pasamos coma sempre polo boulevard Raspail e atravesamos a rue de Rennes xirando a testa cara a esqeurda para observar a torre de Montparnasse, mole de amianto. Iamos suxeitas do brazo e falabamos a besbellos para non estroperar aquel momento.

Aquela noite noite era sábado, mais poñamos que falo dun martes de jazz.