Hermes...

Durante a viaxe que fixen en setembro topei unha personaxe que se facía chamar Hermes. Eu xa coñezo a unha persoa con ese nome, así que non me chamou a atención. No entanto, o que me bateu de certo foi esa idea de deterse ou moverse ante os sinais da vida. Penso que verdadeiramente hai que deixar un pouco de improvisación para combater a monotonía, mais subirse a un autobús porque se deteu diante de ti paréceme un exceso.
Onte fomos ver Diarios de Motocicleta á facultade de Xeografía e Historia. Logo de saíres, dirixímonos ó Airas Nunes tomar unhas "tortitas con chocolate e nata". Cando marchabamos, topamos na rúa coa representación teatral de Compostela e terminamos a noite na Casa das Crechas tomando unha cervexa, festexando que algún día faremos as prácticas da carreira. Hermes diría que foi o destino o que nos levou ata alí , consecuencia de sinais que apareceron ante nós. Eu opto pola idea de deixar que a casualidade faga que na vida tomemos decisións non programadas que propician cunha noite calquera sexa motivo para escribir.