martes, marzo 28, 2006

  • linguas-lenguas-languages
    • version española
      • NENA PIJA ESTÚPIDA

        Onte sentinme verdadeiramente estúpida, o que se coñece como "nena pija estúpida estou a romper unha unlla merda jopelines". Si! todo iso xunto e dito de moi rapidamente para que soe aínda máis grave.

        O caso é que caeu o espello retrovisor do meu coche, o de dentro. Chovía, chovía a mares cando aconteceu iso, e os exteriores non me garantirían unha conducción óptima ata Pontevedra. Así que baixei do coche. Estaba en Milladoiro, ás afóras de Compostela, onde hai moitas fábricas de cousas varias... Varias como unha tenda de textil, reparadores de non sei que e... unha fábrica de azulexos... Aló me dirixín, cara de santiña, de non romper unllas nin ren... sorriso de boa persoa.. e palabras saídas da estupidez da situación.

        Cara de boa rapaza dixo que lle caera e que se alguén a podía axudar... así, cara de boa rapaza seguiu primerio a un rapaz e despois a outro que lle pegou "á perfección" o espelliño, para que cara de boa rapaza puidese facer ben as cousas... Depois viu como aquel rapaz fixaba o devandito espello ao cristal cunha cinta. Cara de boa rapaza ben parviña que é , ou sexa , eu..

        Estaba a ver como aquel empregado da fábrica facía algo tan simple como pegar o espello mentres que a miña inutilidade momentánea impedíame ata suxeitalo contra o cristal...

        Eu, é dicir, cara de boa persoa, contemplei todo coma se dun filme onde "nena pija estúpida estou a romper unha unlla merda jopelines", e marchei...

        Non sei se a experincia me serviría para máis que darme de conta do tontiña que podo ser.. pero dende logo volvín a redactar neste pequeno espazo...

        Esperoa que esta volta sexa definitiva, senón, sempre terei o método analóxico, pegar e cortar fotiños... (pegar.... quen o diría!!!!)

        <

        martes, enero 31, 2006

      • linguas-lenguas-languages
        • version española
          • Y SIGO VINIENDO

            Efectivamente... no sé por que razón tan extraña sigo acudiendo a la biblioteca, a la bautizada hace unos meses.. meses???? hará unos años más bien!! pues eso, la bautizada hace unos años como conchi... en fin .. que siempre me lío de más cuando en realidad nunca quiero hablar del tema por el que empiezo...

            decia que sigo viniendo.. aún cuando odio a todas esas mujeres que desfilan con sus tacones por toda la biblioteca no solo despertando el hambre sexual de los hombres por el movimiento de sus caderas que se contonean, eso si, con mucha gracia, si no que despiertan a los sordos del mundo, porqeu no entiendo como alguien puede sostener su cuerpo sobre 15 centimetros de tacón, y creedme , que si es rojo, tiene que ser todavía más difícil..

            después del cabreo por el ruidito del calzado, llega la conversación de turno, esa en la que las risas invaden las mesas como si de una cafetería se tratase.. , pero yo sigo viniendo...

            luego aparece una chica en pantalón corto, con medias eso sí, y zapatitos de bailarina ( que no sé por que motivo, pero hacen ruido igualmente) entonces, ya no sé si desvío la vista por admiración o por envida o incluso por asco.. en fin, más bien me quedo con lo de admiración, porque hay que tener unos HUEVOS muy grandes para salir así a la calle con menos un grado que había esta mañana y que previsiblemente hará por la noche , siguiendo una lógica aplastante determinada por la ola de frío.. que osada soy yo que me atrevo a llevar una camiseta de manga larga, un jersey de cuello subido y una sudadera y además, el mismo abrigo que me ha acompañado toda la semana, el que me cubre del frío como yo deseo.. que osada soy!!!

            y yo no digo que no me guste ir bien habitualmente, por algo una de mis compañeras de piso dice siempre que llevo los calcetines a conjunto con la ropa del día, pero es qeu una cosa es combinarse y otra muy distinta es tener los pies a 15 centímetros del suelo mientras estudias.. o preocuparte de no agacharte porque se vería todo el escote o un sinfín de colocaciones que perdónenme , pero tienen que ser duras...

            pero yo sigo viniendo, por masoquismo o porque me divierte en el fondo contemplar como el maquillaje se va distorsionando con el paso de las horas entre el frio calor frio de la biblioteca.. porque en la calle hace frío, pero en la biblioteca hay una combianción de temperaturas abrumadora.. es decir, calor hace, pero corrientes frías también.. y aún así sigo viniendo..

            entiendo que el ser humano es sociable, e incluso entiendo o quiero entender esa clasificación que pereira nos ha dejado acerca de los personajes de una historia que pueden ser estables o inestables , y extrovertidos o introvertidos.. o sanguíneos , flématicos, coléricos y melancólicos (dios, eso me lo he aprendido en la biblioteca!!!) pero a pesar de esta caracterización de sociabilidad del ser humano, me parece MUY FUERTE que se trate un lugar de estudio tal cual cafetería.. y es que yo entiendo que un mes de reclusión trunca las espectactivas de noviazgo de cualquiera, pero de ahí a que tengamos que acudir en short y con medio metro más de altura...

            y lo peor.. lo peor es la crítica posterior.. porque yo misma lo critico y yo misma creo que alguien me criticará a mí.. cualquier cosa... esto más que una biblioteca es un club social de té

            de ahí que el otro día que no había sitio, me fuese a una cafetería y estudiase con las mismas ganas y energías que si estuviese en la biblio.. pero claro, os preguntareis por qué coño vengo si puedo quedarme en mi casa.. cierto es que mi mesa está copada por papeles y con el ritmo actual relaciono habitación con dormir y casa con comer... por eso , y a pesar de haber escrito todo esto en castellano en mi blog galega... SIGO VINIENDO...

            <

            lunes, enero 30, 2006

          • linguas-lenguas-languages
            • version española
              • PRODUCINDO...

                hoxe é un bo día para dicir que vou producir... producir unha información que vos farei chegar tendo en conta os meus propios valores noticia sen importar o que me digan personaxes da altura de sigal, tuchman, gans , villafañe, bustamante e prado ou o mesmisimo shudson... Tenme sen coidado...

                eu produzo o que me dea a gana que para iso o fago para min...

                hoxe tiña moitas cousas que dicir que posblemente deixarei para un momento no que estea máis inspirada, posto que despois de producir ou mellor dito, de reproducir verbas no exame de hai unhas horas, xa non queda moita lucidez na miña testa!!!!

                por iso hoxe so vos vou lembrar que a semana pasado culminou como non podia ser doutro xeito, coa luna do asento traseiro roto por un bándalo compostelano! (ou de donde sexa) que me deixaron un garaxe para estacionar o meu coche durante estes días mentres non marcho para casa e que aínda por riba todo ten que acontecer antes da merda de produción!!! (síntoo, é unha merda aprender de corrido esas cousas que NON serven para nada na vida real) e cando digo para nada, dígoo porque todo se resume en que o teórico da profesión (eses criterios que temos que chapar) rematan por ser rutinas que asumimos os xornalistas na práctica diaria e que ninguén non ensina, polo tanto, señor túñez, con que motivo temos que aprendelos se xa os imos asimilar na nosa incorporación laboral?

                total, que o coche feito unha merda e o exame non sei....

                que semana!!! en fin, se suspendo terá unha razón de ser, que é pedir unha beca séneca e a tomar por saco! se aprobo, pido unha leonardo e marcho a un país onde non me entendan, pero por motivos idiomáticos , non de concepto!!!

                <

                miércoles, enero 25, 2006

              • linguas-lenguas-languages
                • version española
                  • ningunha bágoa máis

                    xa non sei se estar rematadamente enoxada ou rematadamente triste.. a verdade é que estou rematadamente farta, iso é o que único que sei de certo.. E é que hoxe estiven con sabela, nun enterro, o dunha persoa, que como outras, formou parte da miña vida. Chorei, pero non sei cal foi o motivo que o desencadeou..., pode que fose ao pensar que ao meu carón non hai máis que amigos orfos de pai ou nai... agora sei por que se nos chama a xeración perdida!!! pero coño!!! deus non sabe que hai que ir por orde??? que consolo hai para unha nai que está na vellez e enterrou ao seu home e aos seus dous fillos?... foder!!!! por orde, coño!!!! estou farta....
                    e que alguén me diga se hai dereito a que unha amgia che diga que xa non ten nada polo que chorar, porque suponse que peor non vai ir, iso dóeme porque ten razón...
                    merda!!! estou farta, farta de chorar e de que ao meu redor caiamos deste xeito, non é xusto!!!!

                    a vida é a morte son irmáns, mais eu non me criei deste xeito, ..., e as leis naturais non só deberían actuar coas catástrofes tropicais, senón que deberían estar aí para estes casos...

                    estou enoxada, e non teño con quen , e iso, enóxame aínda máis...

                    ningunha bágoa máis, por favor, ningunha antes de tempo!!!!

                    <

                    martes, enero 17, 2006

                  • linguas-lenguas-languages
                    • version española
                      • voltando á realidade...

                        qeuro facer unha pequena aclaración e non un comentario ao anterior post it... pode que topase un espello mellor e pode tamén que vos teña que dar as grazas aos que comentastes "sen noticias" porque dalgún xeito estivestes aí no meu apagón informativo..

                        graciñas

                        <

                        miércoles, diciembre 28, 2005

                      • linguas-lenguas-languages
                        • version española
                          • sen noticias...

                            ás veces é mellor así.... levades tempo sen noticias de min, e aínda que sei que a algunha xente lle pode parecer raro, ás veces son así, e é que ás veces é mellor deste xeito...

                            neste momento creo que estou pasando por unha "mala etapa" por sorte, esto non o va a ler ninguén, así que dá o mesmoo diga que que non. penso que non o vai ler ninguén por esa mesma circunstancia de que hai tempo que non falo.

                            o da "mala etapa" paréceme a min mesma incrible, xa que estou contenta, estou nun momento bo no meu traballo, e pasándoo moi ben coas amigas, mais todo paréceme un espexismo... toparei o meu lugar?

                            ás veces nada é o que semella ser, e penso que eu mesma me asusto cando penso que son un espellismo e nada é verdadeiro...

                            tentarei , como propósito desde ano, buscar ese lugar que non atopo..., ese espello que non reflicta senón que me deixe pasar...

                            e se non é posible, seguirei sen noticias...

                            <

                            miércoles, diciembre 14, 2005

                          • linguas-lenguas-languages
                            • version española
                              • NO ESTOY DURMIENDO, AUNQUE HUBIESE PODIDO


                                Ese día en Londres quizais non estaba agotada de mais hoxe, e principalmente, hoxe en día, podería estar durmindo aí mesmo, e aquel día supoño que tamén!!!

                                Este día en Londres quizás no estaba desmasiado agotada, pero hoy y sobre todo hoy en día, podríai estar durmiendo ahí mismo... y aquel día en Londres también!!!!

                                <
                              • linguas-lenguas-languages
                                • version española
                                  • UN DÍA CALQUERA

                                    Caquera... esto recórdame a unha canción..., en realidade supoño que o feito de pór esta encabezado é parte do "remember" do subconsciente, ese gran descoñecido...

                                    Desoñecido como hoxe, que me levantei, moi ao meu pesar, para vir a clase á primeira hora da mañá. Hoxe, é un calquera, un deses que non sabes moi ben o que vai pasar, un deses que non desexas vivir porque temes que algo malo vai acontecer; e aínda peor, un deses que te deprimen. Quizais, se todo isto é verdade, non é un día calquera e só, no fondo, o que pretendo é que o sexa --e non son quen--.

                                    Non son quen, e verdadeiramente non son quen de falar nada coherente, nin de escribir algo que satisfaga a miña propia lectura, mais penso que se me quero dar a coñecer con estas verbas, hoxe si que estou a ser sincera, sincera porque non teño nada que dicir...

                                    Dicir podería dicir moitas cousas, coma sempre, maís hoxe quero deixarvos falar a vós...

                                    <
  • mis ninh@s